Bana çektirdiğin acılar kadar uzundu gece. Her göz kapağı birleşiminde seni görüyordum. Gülen yüzünle bana bakıyor, beni kandırıyordun -bunu şimdi, gözlerinin arkasını gördükten sonra anlıyorum- Beni niye kandırıyordun? -bunu anlamıyorum- Bakışların altında yatan gerçek! Gözler yalancı mıdır? Her göz kapağı deviniminde seni görüyordum. Tatlı bir gülüşün serinliğine kanmıştım ben. Kanmışım ben. Derin, geçmiş anılarının arasına seni de sokmam için yapılmış ihanetler gibi herşey. Görünmeyen çizgi izler oluştu içimde -oluşturdun içimde-, her aşkta yeniden hatırlanacak, anımsanacak, belki biraz kanayacak, zamanla unutulacak -tek tesellim zaman-, yaralar. Yeni bir aşka göz parlatana kadar… Adım adım yakalıyorum anı, geçmiş zaman fiillerinde yaşam,.. senin yüzünü görüyorum, başka bir yöne bakıyorsun, gözlerin siyah, yalın, mat. Uzaktan görüyorum ve gittikçe uzaklaşıyorum -gittikçe uzaklaşıyorsun- başka bir yöne bakıyorsun, dokunabileceğim kadar uzaksın -evet, dokunabileceğim kadar uzak-, sana anlam katmaya çalışıyorum ama bir cümleye birden fazla anlam yükleyemiyorum, yine yükleyemiyorum.

BG

Anlayamadığım zaman karmaşaları, kavrayamadığım devinimler içeriyor hayat. Verilen molaları kaçırıyorum sürekli. Duramadığımdan belki alışıyorum akmaya. Kum tanelerinin arasında, saatin içinde, yelkovanın üstünde. Seni ilk gördüğüm zaman değil, benimle ilk konuşman da anlamalıydım bunu. Zamanı hiçe sayan, durduğu boşluğun bilincinde kelimelerle, daha ilk paragrafında etkilemiştin beni. Sanırım, ilk o zaman sevdim seni. Bakışlarında anlam vardı. Hep söylediğim ve sürekli tekrarlayacağım, bana sığınacağım adaları unutturan ana kara parçasıydı gözlerin, gözlerinde güven vardı. Korkmadan yaklaşabileceğimi söyler gibiydin de sanki ben yine de geçmiş acıların ürkekliğiyle uzaktaydım, sana ve kendime. Sonra yaklaştım, korkularını atmak isteyen bir çocuk mahmurluğunca, küçük sevimli adımlarıyla çocuğun, benim için açtığın kolların arasından sana sarıldım. Hiç bitmeyecek gibi geldi. Kollarında güven vardı.

Sonra durdu zaman.

BG